Wie was Raffaello Sanzio?

Een veelzijdige man

Raffaello Sanzio is op 6 april 1483 geboren in een klein dorpje vlakbij Rome. Naast tekenaar en architect behoorde hij tot het selecte groepje grote kunstenaars in de periode 1500 tot 1520. Hij behoort tot één van de meester van de Italiaanse Renaissance. Al tijdens zijn leven was hij een erg bekende verschijning. In eerste instantie kreeg hij schilderles van zijn vader. Later werd hij leerling bij Perugino. In zijn schilderij “De droom van de ridder” is de invloed van Perugino zeer zeker aanwezig. Ook portretten schilderde deze man geweldig evenals Madonna’s. Ook voor tapijtkunst draaide hij zijn hand niet om. Een prachtig zelfportret ontbreekt uiteraard niet.

Vertrek naar Florence, daarna naar Rome

Begin 1500 vertrok Raffaello Sanzio, tegenwoordig beter bekend als Rafaël, naar Florence. Hij paste zijn techniek aan, hij werd daardoor beïnvloed door de meesters Leonardo Da Vinci en Michelangelo. Nog wat later, rond 1508 reisde hij naar Rome. Hij kreeg daar de opdracht om één van de vertrekken van het Vaticaan te decoreren. Op deze manier werd hij in sneltreinvaart één van de belangrijkste kunstenaars van het Vaticaan. Ook heeft Rafaël in Rome vier zalen van het Apostolisch paleis in Vaticaanstad onder handen genomen.

Kort leven

Erg oud is Rafaël niet geworden. Op zijn zevenendertigste verjaardag is hij overleden. Op zijn graf staat een bijzondere tekst namelijk: “Dit is de graftombe van Rafaël, die tijdens zijn leven Moeder Natuur deed vrezen door hem te worden verslagen, en als hij stierf, met hem te moeten sterven.” Ook na zijn dood ging het werk door. Dat bewijst het kunstwerk “Transfiguratie” oftewel “de gedaanteverandering van Jezus”. Dit werk kwam pas na zijn dood af. Er gaan geruchten dat de Paus hem tot kardinaal wilde benoemen! Hier is echter geen bewijs voor.

Afbeeldingsresultaat voor Raffaello Sanzio

 

Schildertechniek: het Pointillisme

Het pointillisme is een typische schildertechniek die opkwam aan het eind van de negentiende eeuw. Door het gebruik van verfstippen die ongemengd op het doek werden aangebracht ontstond de opvallende stijl die licht accentueerde op grond van de analyse van kleuren. Het pointillisme is nauw verwant aan het divisionisme, waarmee de schilder Georges Seurat in het begin van de jaren tachtig van de negentiende eeuw begon te experimenteren.

Het divisionisme echter bediende zich hoofdzakelijk van verfstreepjes. Beide richtingen beschouwen we tegenwoordig als voortzettingen van het impressionalisme en daarom noemen we ze ook wel neo-impressionalisme. De achtergrond van het pointillisme is wetenschappelijk: in plaats van het mengen van kleuren zoals in de traditionele schilderkunst brengen pointillistische schilders op een witte ondergrond de primaire kleuren aan in de vorm van verfstippen. Dankzij de werking van de hersenen van de mens neemt degene die het schilderij bekijkt secundaire kleuren waar. Zo leidt het naast elkaar aanbrengen van bijvoorbeeld groen en rood tot een blauwe kleur, of rood en geel tot oranje. En dat terwijl die uiteindelijk visueel waargenomen kleur niet door de schilder is gebruikt. Dergelijke pointillistische schilderijen geven een buitengewoon helder en licht effect bij bekijken ervan.

Genoemde Georges Seurat ging na het aanbrengen van streepjes over op het gebruik van verfpuntjes en dat noemde hij halverwege de jaren tachtig van de negentiende eeuw chromoluminarisme. Een goed voorbeeld van een dergelijk schilderij was tentoongesteld op de expositie Indépants onder de titel ‘Een zwempartij te Asnières’. Andere bekende vertegenwoordigers van het pointillisme en dus ook het divisionisme waren Camille Pissao en Paul Signac. Het latere expressionisme wees deze vorm van schilderkunst af als te gekunsteld en bovenal veel te analytisch. In het begin van de twintigste eeuw zouden het pointillisme en divisionisme echter een grote inspiratiebron voor het fauvisme en het grote expressionisme blijken te zijn. Later nog ondergingen het kubisme en het futurisme nog altijd grote invloed van vooral het divisionisme. Kortom: het pointillisme was een erg belangrijke stroming in de evolutie van de geschiedenis van de schilderkunst. Het is dan ook terecht dat de stroming onder kunstliefhebbers nog altijd hoog aangeschreven staat.

Kenmerken van het Dadaisme

Afbeeldingsresultaat voor dadaisme

Het dadaïsme, ook wel dada genoemd, is een stroming in de kunst die is ontstaan tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het dadaïsme is ontstaan in Zurich als tegengeluid tegen de verschrikkingen die plaatsvonden tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1916 richtte een groep kunstenaars het Cabaret Voltaire op. Dit was een literaire club met een expositiezaal. Vanuit hier verspreidde de kunstenaars hun manifesten over heel Europa om hun gedachtegoed over te brengen. Onder deze kunstenaars zaten bekende namen zoals Tristan Tzara, Otto van rees, Hans Arp en Hugo Ball.

Ook werd er een tijdschrift gemaakt met de naam Dada. De naam dadaïsme is eigenlijk willekeurig gekozen. De Duitser Richard Hülsenbeck, die in een Frans-Duits woordenboek op een pagina een woord uitkoos. Hij kwam terecht op het Franse woord Dada, dat speelgoedpaardje of stokpaardje betekent. Richard Hülsenbeck is ook de man die het dadaïsme goed wist te verwoorden. Hij zei dat het voor een dadaïst noodzakelijk is om zich uit te spreken tegen de kunst omdat het oplichterij is. Tegelijkertijd ontstonden er in steden zoals New York, Keulen, Parijs en Hannover enigszins gelijksoortige stromingen en werd het dadaïsme een internationale stroming. Ook in Nederland, waarbij Theo van Doesburg wordt gezien als één van de belangrijkste vertegenwoordigers van het dadaïsme.

De stroming en het einde

Ondanks dat de stroming maar kort heeft bestaan (1915-1925), heeft deze grote invloed gehad op de generaties kunstenaars hierna. Tussen 1920 en 1922 was de stroming erg populair, met name in Parijs, waar ook de eerste exposities werden gehouden.
In Duitsland daarentegen was er veel kritiek op de uitingen van de dadaïsten. Vier kunstenaars werden vervolgd wegens belediging van het leger, godslastering, pornografie en ondermijning van het burgerlijk moraal.

Tristan Tzara, één van de oprichters van het dadaïsme, verklaarde de stroming in 1992 tijdens een congres in Parijs, dood. De meeste kunstenaars van het dadaïsme sloten zich vervolgens aan bij een andere populaire stroming, het surrealisme.

Wie was Hans ‘Jean’ Arp?

Afbeeldingsresultaat voor hans arp

In het begin van de 20ste eeuw bracht de Dada-beweging een nieuw geluid in de kunstwereld. Veel kunstenaars die zich bij de beweging schaarde zouden in het verdere verloop van de eeuw de kunst wezenlijk veranderen. Hans ‘Jean’ Arp was één van de voormannen van deze Dada-beweging en een pionier in de vorming van moderne kunst. De veelzijdige Arp was beeldhouwer, schilder, sieradenontwerper en dichter. Zijn kunst wordt gerekend tot het surrealisme en dadaïsme. Als wegbereiders van de abstracte kunst werd van Arp beweerd dat zijn werk ontstond bij toeval en automatisme. Veel van zijn werken kennen een organische vorm die een gedaante suggereert. De legende gaat dat zijn gedichten bestaan uit losgeknipte zinnen uit een eigen tekst die hij op de grond gooide en vervolgens willekeurig samenstelde.

Vertegenwoordiger kunstrichting

Hans Arp wordt in 1887 geboren in Straatsburg, dat toen nog bij Duitsland behoorde. Hij zag het levenslicht vlak na de Frans-Pruisische oorlog, toen Frankrijk Duits gebied teruggaf. Aan het eind van de Eerste Wereldoorlog werd bij wet bepaald dat het gebied tot Frankrijk behoorde en dat Hans ‘Jean’ zou gaan heten. In 1904 behaalde Arp het kunstnijverheidsdiploma, waarna hij richting Parijs trok. Hier publiceerde hij gedichten. Daarna reisde hij naar Weimar, waar hij enkele jaren voor studie verbleef. In 1912 exposeerde hij met tekeningen in Berlijn, waardoor hij snel kon aansluiten bij Duitse expressionisten. Dankzij een vriendschap met Max Ernst leert hij ook andere kunstenaars en stijlen kennen. dit zorgt voor veel inspiratie. Al het werk dat hij in 1914 heeft gemaakt heeft hij zelf vernietigd. In 1915 maakt hij collages en schilderijen gebaseerd op toeval. Vanwege de oorlog trekt hij naar Zwitserland, dat neutraal is. Hier leert hij Sophie Tauber kennen, die later zijn vrouw zal worden. Met haar experimenteert hij met reliëfs en constellaties. In Café Voltaire, samen met onder andere Hugo Ball en Marcel Janco, ontstaat Dada. Het is een kritiek op de bourgeoisie.

Productief

Er volgen publicaties zoals ‘The isms of art’ en kunstwerken als ‘Danseres’, ‘Human Concretion’ en ‘Vogels in een aquarium’. Arp bezigt zich met kleurontwerpen voor gebouwen, maar al gauw blijkt dat hij hierin veel concessies moet doen. Rond 1930 gaat Arp weer de confrontatie aan met concrete schilderkunst door middel van collages. Dat uit zich in een nieuwe beweging ‘Abstraction-Création. Zijn opvatting is dat kunst een vrucht is die in de mens groeit, zoals een kind in de moederschoot. Kunst is geen vervanging, maar een belevenis. Hij schrijft poëzie en mag in 1949 met zijn kunst in New York tentoonstellen. Een muurreliëf wordt gemaakt voor Harvard en het Unesco gebouw. Op 80-jarige leeftijd komt Arp te overlijden.
]

Het kubisme leert anders kijken

Het kubisme is een schilderstijl binnen de moderne kunst, welke ontstond aan het begin van de twintigste eeuw. Als avant-gardekunststroming (een voorhoede van jonge kunstenaars die met nieuwe vormen experimenteren), beleefde het hoogtijdagen tussen 1906 en 1920.

Kenmerken
In het kubisme worden alle objecten binnen het schilderij teruggebracht tot basisvormen. Vaak is er sprake van een vereenvoudiging. Ruimtelijkheid ontstaat doordat het onderwerp vanuit meerdere standpunten bekeken kan worden. Het meest vernieuwende aspect was: hoe breng je het driedimensionale over naar het tweedimensionale vlak. Door het kubisme is men vandaag de dag meer open gaan staan voor andere invalshoeken.

Voorloper Paul Cézanne
Deze 19e-eeuwse schilder meende dat alle vormen in de natuur in feite uit een aantal oervormen bestond: piramide, bol, kubus, kegel en cilinder. Het klassieke perspectief werd door hem losgelaten en hij begon in plaats hiervan kleur te gebruiken om diepte te creëren.

Georges Braque en Pablo Picasso
In Frankrijk werd deze stijl verder ontwikkeld door Georges Braque en Pablo Picasso. Deze periode wordt het geometrisch kubisme genoemd. Zij werkten vijf jaar intensief samen, waardoor hun kunst veel op elkaar leek. Later is er een scheiding tussen hen ontstaan doordat Braque in 1914 tijdens de eerste wereldoorlog werd opgeroepen voor militaire dienst. Hij raakte gewond aan zijn hoofd en keerde pas in 1917 terug in Parijs. De schilders gingen sindsdien hun eigen weg.
Georges Braque schilderde: Glas op tafel, 1909, Mandora, 1909, Fles en vissen, 1910 en: Klarinet en fles rum op een schoorsteenmantel, 1911.
Bekende schilderijen van Pablo Picasso zijn: Fruitschaal, viool en fles en: Stilleven, beiden uit 1914.

Het analytisch kubisme (1910 tot 1912)
Met de geometrische basisvormen als uitgangspunt werd de opbouw van het onderwerp verder geanalyseerd. De kleur was van ondergeschikt belang, de nadruk lag vooral op de vorm.

Het synthetisch kubisme (1913 tot 1920)
Na deze periodes wilde men toch weer wat meer terug naar de realiteit, door niet zozeer de oervorm maar juist de omtreklijn van het object zoveel mogelijk te benadrukken. Hierdoor keerde naast herkenbaarheid ook het perspectief wat meer terug. In deze fase werd kleur weer belangrijker. Voor collages werden soms monstertjes van de werkelijkheid gebruikt, zoals: stukjes krant, touw, of stoelbekleding. Schilder Juan Gris is een bekende schilder uit deze periode, schilderijen van hem zijn: Fles rum en krant en: Het zonnescherm, beide uit 1914.

Mandora - Georges Braque

Mandora – Georges Braque

Victor Vasarely

victor-vasarely

Victor Vasarely

Kunstenaar Victor Vasarely is niet zo beroemd als een Andy Warhole of een Frida Kahlo. Toch is zijn kunst invloedrijk geweest voor vele internationale artiesten. In de jaren veertig van de 20ste eeuw experimenteert hij met optische illusies, via geometische, abstracte vormen. Deze visuele tegenstrijdigheden worden getypeerd door vele schakeringen en rangschikkingen, zodat de werken lijken te bewegen. In de jaren 50 volgen dan de kinetische schilderijen. Ook dit zijn werken met een sterk optisch perspectief. Vasarely is bekend in zijn werk om het abstracte gebruik van lijnen, patronen en wiskundige vormen.

Optical Art
Victor Vasarely wordt in Pécs geboren. De Hongaar begint rond 1925 aan een studie medicijnen, maar breekt deze al snel af. In 1927 is hij begonnen met de kunststudie in Boedapest en volgt daarnaast privélessen in het atelier van Bortnyik. Zo komt hij in contact met de Russische Constructivisten. Al snel verhuisd hij naar Parijs. Daar verricht hij voornamelijk grafisch werk en werkt hij voor verschillende reclamebureau’s. Tijdens en na zijn werk krijgt hij veel ideeën rondom het abstraheren van dagelijkse voorwerpen. Vanaf 1955 creëert Vasarely een reeks afbeeldingen die voor de toeschouwer bewegen. Het zijn lijnstructuren die naarmate het gezichtspunt verandert, lijken mee te bewegen. Dat jaar ontvangt hij de Critics Award in Brussel en een prijs in Milaan. Tevens is 1955 het jaar dat hij ‘Yellow Manifesto’ uitbrengt. Vanaf dit jaar maakt hij muurschilderingen en reliëfs in verschillende materialen. Zijn deelname aan verschillende exposities wereldwijd zorgen dat zijn naam verspreid wordt.

Vanaf 1961
Vasarely verhuist naar Frankrijk. Zijn roem en werk stoot door tot de wereldtop, waarbij hij nog meer prijzen in ontvangst mag nemen. Hij richt zich meer op architecturale projecten en stort zich zelfs op film. In 1971 opent er een museum in Gardes, gewijd aan zijn werk. Het werk levert de beginselen voor de Optical Art beweging wereldwijd. Vasarely maakt zich sterk voor de kunst die voor iedereen beschikbaar was en dus ook reproduceerbaar. In 1997 overleed deze vader van de geometrische abstracte schilderkunst.

Het Surrealisme

Een kunstvorm die boven de werkelijkheid staat: zoveel is de kunststroming van het Surrealisme. In principe is deze kunstvorm terug te voeren naar de psycho-analyst Freud, die met het onderbewuste en de dromenanalyse inspiratie gaf tot nieuwe beelden. Deze symbolen en vormen werden rijkelijk toegepast in de nieuwe kunst. Het surrealisme heeft weinig verband met klassieke vormen en is afstammeling van illusies en fantasieën. Hierdoor gelden zaken als zwaartekracht of perspectief niet meer, iets dat fabelachtige kunst heeft opgeleverd.

Grenzen opzoeken
Grenzen tussen werkelijkheid en fantasie worden overschreden. De context van een kunstobject is op het eerste gezicht nooit helemaal duidelijk. Rond 1920 was het Dadaïsme een opsomming van allerlei vormen die kunstenaars kort voor deze tijd hadden toegepast. Dadaïsme leidde tot het manifest van Surrealisme door André Breton. Deze dichter presenteerde het surrealisme als nieuwe kunstvorm, een zuiver psychisch automatisme met als doel het echte denkproces uit te drukken. Surrealisme was vrij, ook van het eigen verstand. De intuïtie werd zo een belangrijke rol toebedeeld. Het logisch-rationele werd overwonnen en het traditionele menselijke bewustzijn verruimd. Visioenen, associaties en hallucinaties legt het diepste innerlijke bloot.

Surrealisme en schilderkunst
Het schilderen op zichzelf hoefde geen bewuste actie te zijn. Door deze opvatting kwam het surrealisme ook op in de schilderkunst. Het leverde ongeëvenaarde kunstenaars op. Veel schilders lieten de fantasie de vrije loop en produceerden vervreemdende schilderijen met vreemde patronen en objecten. Deze waren soms verrassend, soms schokkend. De reden, het verstand, uitschakelen, werd gezien als extase. Surrealisten stegen boven het natuurlijke uit met figuratieve beelden. Zij werkten gedetailleerd en waren in staat een geheel unieke sfeer te creëren.

Befaamde kunstenaars
Max Ernst komt met nieuwe uitdrukkingsvormen en technieken. Hij oefent grote invloed uit op andere kunstenaars. Rene Magritte heeft na een korte kubistische-futuristische periode met het surrealisme gewerkt. Zo ook Joan Miro, meester van de Spaanse moderne kunst. Hij ontwikkelde de bio-morfische schilderkunst. Maar de surrealist bij uitstek is uiteraard Salvador Dali. Een opmerkelijk figuur die droomwereld verbeeldde. Vrije expressie en bizarre beelden presenteerden een haast concrete werkelijkheid. Hij was volledig anti-rationeel en maakte in zijn kunst gebruik van vloeiende vormen en gewoonlijk niet te combineren objecten – het zogenaamde figuratief surrealisme.

salvador-dali-jpgportrait

Salvador Dali

De magie van op art

op-art

Wat is kenmerkend voor op art?
Op art is kort voor ‘optical art’, oftewel optische kunst. De kunst draait om optische illusies. Je ziet als kijker iets in het schilderij dat er in werkelijkheid niet is. Meestal betekent dit dat de indruk wordt gewekt van beweging, flikkerende of trillende patronen, verborgen afbeeldingen, opzwelling of vervorming. Op art is uniek in zijn soort in het spelen met dit soort trucjes. Zelfs publiek dat deze kunst niet kan waarderen voor aan de muur in zijn huis is onder de indruk van de kracht van de illusies. Het blijft zeer bijzonder dan een tweedimensionaal kunstwerk de suggestie van bijvoorbeeld beweging weet op te wekken. Verschillende variabelen zijn verantwoordelijk voor de effecten. Patronen zijn hierin redelijk te verwachten, maar ook kleur speelt een grote rol. Intense, lichte kleuren wekken de indruk naar voren te komen waar donkere kleuren juist terug lijken te wijken.

Het ontstaan van de kunstvorm
Eind jaren vijftig ontstond op art. De benaming voor de kunstvorm werd in 1964 vastgelegd in het Time magazine. Dit gebeurde na de tentoonstelling van Julian Stanczak genaamd Optical Paintings in de Martha Jackson gallerij. Al eeuwen zijn kunstenaars geïntrigeerd door de effecten die met op art te bereiken zijn, maar op een paar voorlopers na is de kunstvorm dus redelijk nieuw. Dat dit juist in de jaren vijftig opbloeide is te verklaren door de toegenomen interesse in technologie, wetenschap en psychologie.

Op art kunstenaars
Ook voor het eind van de jaren vijftig bestonden er al kunstwerken die we tegenwoordig als op art zouden omschrijven. Zo is er het schilderij ‘Zebras’ dat Victor Vasarely in 1938 heeft gemaakt. Het bestaat volledig uit zwarte en witte strepen die in elkaar lijken te vloeien en uit de achtergrond lijken te springen. Andere voorlopers van de kunstvorm zijn Delaunay met een suggestie van beweging, Seurat met het optisch mengen van kleuren en Albers, die speelde met interactie van elementen. Veel op art kunstenaars komen uit Frankrijk. Eén van de meest bekende op art werken is de ‘Zigzag’ van Bridget Riley.

Hyperrealisme is een prachtige kunststijl

Times Square New York City early 1970 - Richard Estes

Times Square New York City early 1970 – Richard Estes

Hyperrealisme is een kunststijl uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw. Het is een stroming in de postmoderne schilderkunst. Ook de beeldhouders hielden er zich mee bezig in die periode. Het is een figuratieve stijl. Deze stijl werd toegepast bij landschappen, stillevens en portretten. Hierbij wordt alles op een zo’n realistische en neutrale manier weergegeven. Hyperrealisme wordt ook wel fotorealisme genoemd. De belangrijkste bloeiperiode was de tweede helft van de jaren 70. De kunstenaars hadden een afstandelijke houding ten opzichte van werkelijk. Zij probeerden alles objectief weer geven net zoals dat bij een foto het geval is. De schilders van de kunststroming verbeelden vaak kiekjes, die afkomstig zijn uit het dagelijkse leven. De mensen die geschilderd werden waren zo realistisch mogelijk weergegeven waardoor ze bijna niet van echt te onderscheiden zijn. De kunstenaars die deze stroming hanteren bestuderen eerst de foto’s, wat naderhand in hun schilderijen terug te vinden is. Een groot aantal schilders gebruiken dia’s. Deze dia’s werden dan op het doek geprojecteerd. Op deze manier krijgt men zeer speciale schilderijen.

Beeldhouwers
Om alles zo realistisch mogelijk te maken werden er lichaam afgietsels gebruikt. Daardoor lijkt ook alles zeer realistisch. Tot de bekendste beeldhouwers die deze stroming een warm hart toedragen zijn John de Andrea en Duane Hanson. Zij werkten hoofdzakelijk met kunststoffen. Bij de kunstwerken van John de Andrea omvatten wel enige vormen van ironie.

Weergave
Hyperrealisme is bijna een fotografische weergave van het voorwerp. Er wordt bij portretten gewerkt zonder emoties en expressie. Alles wordt tot in detail met een klinische precisie weergegeven en dat tot in het kleinste detail. Hierbij wordt een fragment uit de werkelijk geïsoleerd en dat wordt meer dan levensecht weergegeven van de werkelijkheid. Daarbij wordt alles zeer scherp afgebeeld. Soms wordt ook een schaalvergroting toegepast.

Schilders
Enkele schilders van deze stroming zijn;
Richard Estes. Hij maakte gebruik van meerdere foto’s om alles zo duidelijk mogelijk weer te kunnen geven.
Andere schilders die deze vorm van kunst beoefende waren; Domenico Gnolli en Lucian Freud. Het is een kunstvorm die nog wel beoefend wordt. Het is een zeer mooie kunstvorm waarin alles zeer herkenbaar is.

Pop-art

Pop-wat?
Ondanks dat pop-art een groot aantal verschillende stijlen en technieken inhoudt, is er één groot gemeenschappelijk uitgangspunt: de interesse en voorliefde voor populaire cultuur en dan voornamelijk de Amerikaanse. Ordinaire massavoorwerpen uit de reclame, strips films of het dagelijkse leven, werden tot kunstvorm verheven. Kenmerkend is een speelse, jeugdige en frisse stijl.

Pop-waarom?
De stroming kwam voort uit de tijdsgeest van (seksuele) vrijheid en vrouwenemancipatie en kan geïnterpreteerd worden als een reactie op het abstract expressionisme. Deze kunstenaars zagen kunst als iets elitairs, waartegen de pop-art kunstenaars zich afzetten. Alle kunstwerken beschouwen als een ode aan de consumptiemaatschappij is gevaarlijk, aangezien er ook heel wat kunstwerken deze bekritiseerden.

Pop-waar?
Londen was de bakermat van pop-art, waar een groep kunstenaars, architecten en critici elkaar wekelijks ontmoetten in het Instituut van de Hedendaagse Kunst. Zij noemden zichzelf de “Independent Group” (Onafhankelijke Groep). Het schilderij “Just What Is It That Makes Today’s Homes So Different, So Appealing?” van de Brit Richard Hamilton wordt beschouwd als het begin van de popart.

Pop-wie?
Hamilton mag dan misschien de aanstoker zijn geweest, Andy Warhol is zonder meer de bekendste pop-art kunstenaar. Zijn geschilderde Marilyn Monroe is uitgegroeid tot een iconisch kunstwerk, net zoals zijn blikken Campbell soep.
Zijn landgenoot Roy Lichtenstein is ook wereldvermaard. Hij liet zich inspireren door strips, die hij dan vaak op zijn kenmerkende manier parodieerde. “Whaam!” en “Drowning Girl” zijn hiervan geweldige voorbeelden. De Nederlander Reinier Lucassen volgde zijn voorbeeld, want hij schilderde Donald Duck. Ook Woody van Amen en Wim T. Schippers kenden vele successen, net zoals de Belgen Marcel Broodthaers en Panamarenko. Daarnaast zijn er nog vele andere kunstenaars die deze stroming tot een van de meest bijzondere en populaire kunststromingen hebben gemaakt.

pop-art