Wim Pijbes treedt toe in raad van toezich TEFAF

Wim Pijbes nieuw lid Tefaf

Kunsthistoricus Wim Pijbes mag zich sinds kort lid van de raad van toezicht bij de Tefaf noemen. Pijbes kreeg vooral bekendheid doordat hij de afgelopen jaren afwisselend directeur werd van verschillende musea in het land. Tot 2008 was hij verbonden aan de Kunsthal in Rotterdam. Daarna nam hij het directeurschap van het Rijksmuseum in Amsterdam voor zijn rekening. In die functie bleef hij tot vorig jaar. In 2016 werkte hij als directeur voor het Museum Voorlinden dat zich gevestigd heeft in Wassenaar. Vanwege zijn inspanningen kreeg hij de titel Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Anno 2017 is hij nog steeds directeur, maar dan van Stichting Droom en Daad.Afbeeldingsresultaat voor Wim Pijbes

Naar verwachting zal deze vernieuwing binnen de raad van toezicht veel bekijks trekken in de kunstwereld. Dat komt doordat er naast Wim Pijbes nog zeven nieuwe leden hun debuut maken als toezichthouder. De helft van de in totaal acht nieuwkomers bestaat uit leden van de Tefaf. Pijbes is niet de enige Nederlander die de raad komt versterken, want ook kunstmarktconsulent Nanne Dekking voegt zich erbij. Aan de andere kant blijven er ook bekende gezichten op hun vertrouwde plaats zitten. Zo gaat de in opspraak geraakte beurshandelaar Konrad Bernheimer de komende tijd door met zijn taken.

TEFAF

De Tefaf staat voor The European Fine Art Foundation en is een belangrijke kunstbeurs in Europa. Na de eerste editie in 1975 heeft de tiendaagse beurs een rijke historie met schitterende kunst opgebouwd. Pijbes en Dekking kunnen gewoon in eigen land blijven als ze hun nieuwe werk komen doen. Het Maastrichts Expositie en Congres Centrum vormt al decennia het decor voor het evenement. Sinds 2016 heeft de Tefef zich uitgebreid met een buitenlandse variant in de Amerikaanse stad New York. In mei 2017 komt Tefaf in deze stad met een voorjaarseditie van het kunstfestijn. Liefhebbers in Nederland moeten nog geduld hebben tot maart 2018 voordat ze weer kunnen genieten van alle kunst.

 

 

De 10 duurste kunstwerken ter wereld

De wereld kent vele kunstenaars en daardoor ook veel kunstwerken. Wat zijn nou de duurste kunstwerken ter wereld? Hieronder geef ik je graag een overzichtje:

10. Woman III – Willem de Kooning ($163.400.000)

Dit abstract expressionistische schilderij werd geschilderd in 1953 en behoorde tot een reeks van 6 schilderijen waarin de vrouw het centrale thema vormde.

9. No. 5 – Jackson Pollock ($166.300.000)

Dit werk wordt door velen beschreven als een ‘dicht vogelnest’ omwille van de kleuren en schilderstijl.

8. Nu Couché – Amedeo Modigliani ($172.200.000)

Dit werk wordt ook ‘Rood naakt’ genoemd. Het behoort tot een reeks naakt- schilderijen. Dit werk werd geschilderd in 1917-1918 en wordt beschouwd als Modigliani’s bekendste werk.

7. Les Femmes d’Alger – Pablo Picasso ($181.200.000)

Dit schilderij dateert uit 1955. ‘Les Femmes d’Alger’ is deel van een 15- delige serie. Pablo Picasso inspireerde zich hierbij op een schilderij van Delacroix.

6. De huwelijksportretten van Marten Soolmans en Oopjen Coppit – Rembrandt van Rijn ($182.000.000)

De 2 portretten beelden een getrouwd echtpaar af. Uitzonderlijk voor Rembrandt is het feit dat de beide personen in hun volledige lengte afgebeeld staan. Opmerkelijk is dat beide werken doorheen de eeuwen heen nooit gescheiden werden van elkaar.

5. No. 6 (Violet, Groen en Rood)- Mark Rothko ($188.000.000)

Dit werk werd geschilderd in 1951 en is geschilderd in de kenmerkende stijl van Rothko: kleurvlakken naast elkaar die afgebakend worden door wazige en ongelijke tinten.

4. Number 17A – Jackson Pollock ($202.000.000)

Ook nummer 4 wordt ingenomen door Jackson Pollock. Dit werk met gele, blauwe, rode, zwarte en witte vlakken werd geschilderd in 1948.

3. De kaartspelers – Paul Cézanne ($276.000.000+)

Dit werk, geschilderd in 1892/1893, behoort tot een serie olieverfschilderijen uit de laatst fase van Cezannes carrière. Tot 2015 was dit het duurst verkochte schilderij ooit.

1. Nafea Faa Ipoipo – Paul Gauguin ($303.000.000)

Het schilderij ‘Nafea Faa Ipoipo’ is geschilderd in het jaar 1892. Gauguin liet zich vaak inspireren door Tahiti en dan vooral Tahitiaanse vrouwen.

1. Interchange – Willem de Kooning ($303.000.000)

Een gedeelde plaats met ‘Nafea Faa Ipoipo’ komt toe aan dit werk (1955). Dit werk bestaat uit een compositie van wit en zwart.

Nationale Museumweek 2017

De Nationale Museumweek, meer dan allen passie voor kunst

De Museumvereniging organiseert in 2017 voor de derde keer de Nationale museumweek. Tijdens deze museumweek, die van 3 tot en met 9 april 2017 gehouden wordt, zullen ruim 400 musea door geheel Nederland de deuren openen voor publiek. Daarnaast worden er door vele musea speciale activiteiten georganiseerd, waaronder workshops, exposities en proeverijen, allen met doel om meer Nederlanders te verleiden tot museumbezoek en laten te genieten van de schoonheid van de Nederlandse kunst en het erfgoed. Het thema van de Nationale museumweek 2017 is ‘Ons échte goud. Dichterbij dan je denkt!’

Gouden Pronkstukken

Alle musea die deelnemen aan de Nationale museumweek zetten speciaal voor deze week een pronkstuk in de schijnwerper. Elk pronkstuk staat centraal voor een stuk geschiedenis. Het vertelt iets over kunst, wetenschap, techniek en de mensheid. De pronkstukken en hun geschiedenis kunnen verdeelt worden op een lange historische tijdlijn.Drie van deze pronkstukken worden in blinkend goud uitvergroot en kunnen bewonderd worden op openbare plaatsen in drie Nederlandse steden. Doordat deze pronkstukken zo uitvergroot zijn, kan niemand meer om Ons Echte Goud heen. Veel voorbijgangers zullen verrast worden door deze pronkstukken en onverwachts met kunst in aanraking komen. Een nieuwe passie kan zomaar geboren worden.

Locaties Gouden Pronkstukken:

De Letterkast, Dordrecht, van zondag 2 april tot en met zondag 9 april
Het Meisje van Yde, Assen, van dinsdag 4 april tot en met zondag 9 april
De Ploeger, Helmond, van donderdag 6 april tot en met zondag 9 april.

Exposities

Tijdens de Nationale Museum proef je de kunst in geheel Nederland. Ieder museum probeert op haar eigen manier de interesse en liefhebberij voor de kunst over te brengen. Zo wordt in de Kunsthal de expositie ‘Werk voor een betere wereld’ gehouden. Deze expositie is opgenomen in het programma Mondriaan tot Dutch design 2017.

 

Afbeeldingsresultaat voor nationale museumweek 2017

TEFAF Kunstveiling: strenger optreden tegen vervalsingen

De TEFAF kunstveilig is dit jaar voor de 30ste keer georganiseerd in Maastricht van 10 tot 19 maart.

Deze unieke beurs trekt ook veel internationale kunsthandelaars aan gerenommeerde galeries die proberen zeldzame stukken te verkopen of verhandelen op deze veiling.
Een handelaar die een object wanst te verkopen of veilen op de TEFAF kunstbeurs moet kunnen aantonen dat het object echt is en geen vervalsing. De beurs heeft een goede start gehad dit jaar. Er is namelijk al een peperduur poppenhuis verkocht met zeventiende-eeuwse zilveren miniaturen voor maar liefst 1,75 miljoen euro.

Strenger optreden tegen vervalsingen

Vorig jaar kwam de beurs echter in opspraak omdat er vervalsingen te koop waren aangeboden. De gerechtelijke procedure zijn nog volop die vervalsingen aan het onderzoeken. Daarom kan men nog geen uitspraken doen hieromtrent.

De keuringscommissie kwam ook in opspraak door het feit dat de keuringscommissie ook bestaat uit handelaars die mee helpen de objecten en antieke stukken controleren op hun echtheid. Om te vermijden dat hun commissie kan verantwoordelijk gesteld worden heeft TEFAF een nieuw beleid en disclaimer laten registreren. Het keuringsteam bestaat nochtans uit 178 experts die in 28 verschillende commissies zetelen om de objecten (normaal een 30.000 objecten per beurs) te kunnen controleren op de authenticiteit.

Nieuw keuringsbeleid en bescherming van de keuringscommissie

Het nieuwe Keuringsbeleid van TEFAF dat dit jaar wordt ingevoerd bestaat uit het volgende:

  • Elk aangeboden object wordt gecontroleerd op de kwaliteit, de conditie waarin het zich bevind en of het object authentiek is.
  • Bij twijfel wordt het object zeker niet toegelaten en onmiddellijk verwijdert uit de catalogus

Invoering van een disclaimer in het keuringsbeleid sedert dit jaar door TEFAF

  • De keurmeesters zijn niet verantwoordelijk voor het onderzoek van elk aangeboden object
  • Enkel de handelaars zijn verantwoordelijk voor het aanbieden van een echt object en geen vervalsing.

Met dit nieuwe beleid onderscheiden ze zich van andere kunstbeurzen.

De unieke uiting die conceptuele kunst heet

Bij conceptuele kunst gaat het om het idee, dat van groter belang is dan de technische uiting daarvan. Deze stroming kent de opvatting dat er geen scherpe grens bestaat tusse
n onze kunst en ons leven. Sinds de jaren zestig van de vorige eeuw is conceptuele kunst een zeer belangrijke internationale stroming die zich in vele verschijningen openbaart. Niet alleen galeries, maar ook op bijzondere locaties of evenementen wordt conceptuele kunst gebruikt en getoond. De kunstvorm is gestoeld op filosofie, het feminisme, politiek activisme en natuurlijk de psychoanalyse. De conceptuele kunst laat de toeschouwer werken; meer dan de ogen wordt het denken geprikkeld met deze moderne kunstuiting.

Idee belangrijker dan uitvoering

Het doel van conceptuele kunst is bewustwording. Het gaat om het idee van het concept kunst, niet om het getoonde kunstobject. Het eindproduct is een onontkoombare consequentie van het proces. Deze kunststroming gaat dus verder dan traditionele kunst. Dat betekent dat vormen, materialen of technieken vrij zijn. Haast alles kan worden omgevormd tot een kunstobject, zolang het artistieke idee maar aan het proces ten grondslag ligt. De kern van conceptuele kunst ligt in de minimalistische kunst, zoals de Dada beweging begin 20ste eeuw. Marcel Duchamp, met zijn reactie tegen de beeldende kunst, gebruikte alledaagse voorwerpen om nieuwe, subjectieve kunstconcepten te vormen. Zijn bekendste werk is het urinoir, uitgeroepen tot meest invloedrijke werk van moderne kunst. Hiermee werd duidelijk: het creatieve proces is even belangrijk als het uiteindelijke werk.

Kunstwerk overbodig

Conceptuele kunst kent veel kenmerken. Zo staan niet de gemaakte vormen of materie
centraal, maar de bedoelingen en ideeën. Tekst is een veelgebruikt middel en een ander kenmerk is dat de uitvoering minder belangrijk, of zelfs overbodig is. Conceptuele kunst kenmerkt zich ook door het gebruik van onconventionele materialen en media. De waarde van conceptuele kunst ligt dus niet in het eindproduct, maar in het proces. Dit eindproduct is slechts een bijkomstige fase van het scheppingsproces. Conceptuele kunst wordt daardoor meer ‘ontworpen’, dan dat het gemaakt wordt. Foto’s, documenten, kaarten, video, film, performance: de vormen zijn zeer uiteenlopend. Veel hedendaagse kunstenaars gebruiken ook meer sociale media, communicatie en sociale interactie. De conceptuele kunst is zo een stimulerende vorm Afbeeldingsresultaat voor conceptuele kunstvan kunst die onmisbaar is gebleken.

 

 

Wie was Raffaello Sanzio?

Een veelzijdige man

Raffaello Sanzio is op 6 april 1483 geboren in een klein dorpje vlakbij Rome. Naast tekenaar en architect behoorde hij tot het selecte groepje grote kunstenaars in de periode 1500 tot 1520. Hij behoort tot één van de meester van de Italiaanse Renaissance. Al tijdens zijn leven was hij een erg bekende verschijning. In eerste instantie kreeg hij schilderles van zijn vader. Later werd hij leerling bij Perugino. In zijn schilderij “De droom van de ridder” is de invloed van Perugino zeer zeker aanwezig. Ook portretten schilderde deze man geweldig evenals Madonna’s. Ook voor tapijtkunst draaide hij zijn hand niet om. Een prachtig zelfportret ontbreekt uiteraard niet.

Vertrek naar Florence, daarna naar Rome

Begin 1500 vertrok Raffaello Sanzio, tegenwoordig beter bekend als Rafaël, naar Florence. Hij paste zijn techniek aan, hij werd daardoor beïnvloed door de meesters Leonardo Da Vinci en Michelangelo. Nog wat later, rond 1508 reisde hij naar Rome. Hij kreeg daar de opdracht om één van de vertrekken van het Vaticaan te decoreren. Op deze manier werd hij in sneltreinvaart één van de belangrijkste kunstenaars van het Vaticaan. Ook heeft Rafaël in Rome vier zalen van het Apostolisch paleis in Vaticaanstad onder handen genomen.

Kort leven

Erg oud is Rafaël niet geworden. Op zijn zevenendertigste verjaardag is hij overleden. Op zijn graf staat een bijzondere tekst namelijk: “Dit is de graftombe van Rafaël, die tijdens zijn leven Moeder Natuur deed vrezen door hem te worden verslagen, en als hij stierf, met hem te moeten sterven.” Ook na zijn dood ging het werk door. Dat bewijst het kunstwerk “Transfiguratie” oftewel “de gedaanteverandering van Jezus”. Dit werk kwam pas na zijn dood af. Er gaan geruchten dat de Paus hem tot kardinaal wilde benoemen! Hier is echter geen bewijs voor.

Afbeeldingsresultaat voor Raffaello Sanzio

 

Schildertechniek: het Pointillisme

Het pointillisme is een typische schildertechniek die opkwam aan het eind van de negentiende eeuw. Door het gebruik van verfstippen die ongemengd op het doek werden aangebracht ontstond de opvallende stijl die licht accentueerde op grond van de analyse van kleuren. Het pointillisme is nauw verwant aan het divisionisme, waarmee de schilder Georges Seurat in het begin van de jaren tachtig van de negentiende eeuw begon te experimenteren.

Het divisionisme echter bediende zich hoofdzakelijk van verfstreepjes. Beide richtingen beschouwen we tegenwoordig als voortzettingen van het impressionalisme en daarom noemen we ze ook wel neo-impressionalisme. De achtergrond van het pointillisme is wetenschappelijk: in plaats van het mengen van kleuren zoals in de traditionele schilderkunst brengen pointillistische schilders op een witte ondergrond de primaire kleuren aan in de vorm van verfstippen. Dankzij de werking van de hersenen van de mens neemt degene die het schilderij bekijkt secundaire kleuren waar. Zo leidt het naast elkaar aanbrengen van bijvoorbeeld groen en rood tot een blauwe kleur, of rood en geel tot oranje. En dat terwijl die uiteindelijk visueel waargenomen kleur niet door de schilder is gebruikt. Dergelijke pointillistische schilderijen geven een buitengewoon helder en licht effect bij bekijken ervan.

Genoemde Georges Seurat ging na het aanbrengen van streepjes over op het gebruik van verfpuntjes en dat noemde hij halverwege de jaren tachtig van de negentiende eeuw chromoluminarisme. Een goed voorbeeld van een dergelijk schilderij was tentoongesteld op de expositie Indépants onder de titel ‘Een zwempartij te Asnières’. Andere bekende vertegenwoordigers van het pointillisme en dus ook het divisionisme waren Camille Pissao en Paul Signac. Het latere expressionisme wees deze vorm van schilderkunst af als te gekunsteld en bovenal veel te analytisch. In het begin van de twintigste eeuw zouden het pointillisme en divisionisme echter een grote inspiratiebron voor het fauvisme en het grote expressionisme blijken te zijn. Later nog ondergingen het kubisme en het futurisme nog altijd grote invloed van vooral het divisionisme. Kortom: het pointillisme was een erg belangrijke stroming in de evolutie van de geschiedenis van de schilderkunst. Het is dan ook terecht dat de stroming onder kunstliefhebbers nog altijd hoog aangeschreven staat.

Kenmerken van het Dadaisme

Afbeeldingsresultaat voor dadaisme

Het dadaïsme, ook wel dada genoemd, is een stroming in de kunst die is ontstaan tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het dadaïsme is ontstaan in Zurich als tegengeluid tegen de verschrikkingen die plaatsvonden tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1916 richtte een groep kunstenaars het Cabaret Voltaire op. Dit was een literaire club met een expositiezaal. Vanuit hier verspreidde de kunstenaars hun manifesten over heel Europa om hun gedachtegoed over te brengen. Onder deze kunstenaars zaten bekende namen zoals Tristan Tzara, Otto van rees, Hans Arp en Hugo Ball.

Ook werd er een tijdschrift gemaakt met de naam Dada. De naam dadaïsme is eigenlijk willekeurig gekozen. De Duitser Richard Hülsenbeck, die in een Frans-Duits woordenboek op een pagina een woord uitkoos. Hij kwam terecht op het Franse woord Dada, dat speelgoedpaardje of stokpaardje betekent. Richard Hülsenbeck is ook de man die het dadaïsme goed wist te verwoorden. Hij zei dat het voor een dadaïst noodzakelijk is om zich uit te spreken tegen de kunst omdat het oplichterij is. Tegelijkertijd ontstonden er in steden zoals New York, Keulen, Parijs en Hannover enigszins gelijksoortige stromingen en werd het dadaïsme een internationale stroming. Ook in Nederland, waarbij Theo van Doesburg wordt gezien als één van de belangrijkste vertegenwoordigers van het dadaïsme.

De stroming en het einde

Ondanks dat de stroming maar kort heeft bestaan (1915-1925), heeft deze grote invloed gehad op de generaties kunstenaars hierna. Tussen 1920 en 1922 was de stroming erg populair, met name in Parijs, waar ook de eerste exposities werden gehouden.
In Duitsland daarentegen was er veel kritiek op de uitingen van de dadaïsten. Vier kunstenaars werden vervolgd wegens belediging van het leger, godslastering, pornografie en ondermijning van het burgerlijk moraal.

Tristan Tzara, één van de oprichters van het dadaïsme, verklaarde de stroming in 1992 tijdens een congres in Parijs, dood. De meeste kunstenaars van het dadaïsme sloten zich vervolgens aan bij een andere populaire stroming, het surrealisme.

Wie was Hans ‘Jean’ Arp?

Afbeeldingsresultaat voor hans arp

In het begin van de 20ste eeuw bracht de Dada-beweging een nieuw geluid in de kunstwereld. Veel kunstenaars die zich bij de beweging schaarde zouden in het verdere verloop van de eeuw de kunst wezenlijk veranderen. Hans ‘Jean’ Arp was één van de voormannen van deze Dada-beweging en een pionier in de vorming van moderne kunst. De veelzijdige Arp was beeldhouwer, schilder, sieradenontwerper en dichter. Zijn kunst wordt gerekend tot het surrealisme en dadaïsme. Als wegbereiders van de abstracte kunst werd van Arp beweerd dat zijn werk ontstond bij toeval en automatisme. Veel van zijn werken kennen een organische vorm die een gedaante suggereert. De legende gaat dat zijn gedichten bestaan uit losgeknipte zinnen uit een eigen tekst die hij op de grond gooide en vervolgens willekeurig samenstelde.

Vertegenwoordiger kunstrichting

Hans Arp wordt in 1887 geboren in Straatsburg, dat toen nog bij Duitsland behoorde. Hij zag het levenslicht vlak na de Frans-Pruisische oorlog, toen Frankrijk Duits gebied teruggaf. Aan het eind van de Eerste Wereldoorlog werd bij wet bepaald dat het gebied tot Frankrijk behoorde en dat Hans ‘Jean’ zou gaan heten. In 1904 behaalde Arp het kunstnijverheidsdiploma, waarna hij richting Parijs trok. Hier publiceerde hij gedichten. Daarna reisde hij naar Weimar, waar hij enkele jaren voor studie verbleef. In 1912 exposeerde hij met tekeningen in Berlijn, waardoor hij snel kon aansluiten bij Duitse expressionisten. Dankzij een vriendschap met Max Ernst leert hij ook andere kunstenaars en stijlen kennen. dit zorgt voor veel inspiratie. Al het werk dat hij in 1914 heeft gemaakt heeft hij zelf vernietigd. In 1915 maakt hij collages en schilderijen gebaseerd op toeval. Vanwege de oorlog trekt hij naar Zwitserland, dat neutraal is. Hier leert hij Sophie Tauber kennen, die later zijn vrouw zal worden. Met haar experimenteert hij met reliëfs en constellaties. In Café Voltaire, samen met onder andere Hugo Ball en Marcel Janco, ontstaat Dada. Het is een kritiek op de bourgeoisie.

Productief

Er volgen publicaties zoals ‘The isms of art’ en kunstwerken als ‘Danseres’, ‘Human Concretion’ en ‘Vogels in een aquarium’. Arp bezigt zich met kleurontwerpen voor gebouwen, maar al gauw blijkt dat hij hierin veel concessies moet doen. Rond 1930 gaat Arp weer de confrontatie aan met concrete schilderkunst door middel van collages. Dat uit zich in een nieuwe beweging ‘Abstraction-Création. Zijn opvatting is dat kunst een vrucht is die in de mens groeit, zoals een kind in de moederschoot. Kunst is geen vervanging, maar een belevenis. Hij schrijft poëzie en mag in 1949 met zijn kunst in New York tentoonstellen. Een muurreliëf wordt gemaakt voor Harvard en het Unesco gebouw. Op 80-jarige leeftijd komt Arp te overlijden.
]

Het kubisme leert anders kijken

Het kubisme is een schilderstijl binnen de moderne kunst, welke ontstond aan het begin van de twintigste eeuw. Als avant-gardekunststroming (een voorhoede van jonge kunstenaars die met nieuwe vormen experimenteren), beleefde het hoogtijdagen tussen 1906 en 1920.

Kenmerken
In het kubisme worden alle objecten binnen het schilderij teruggebracht tot basisvormen. Vaak is er sprake van een vereenvoudiging. Ruimtelijkheid ontstaat doordat het onderwerp vanuit meerdere standpunten bekeken kan worden. Het meest vernieuwende aspect was: hoe breng je het driedimensionale over naar het tweedimensionale vlak. Door het kubisme is men vandaag de dag meer open gaan staan voor andere invalshoeken.

Voorloper Paul Cézanne
Deze 19e-eeuwse schilder meende dat alle vormen in de natuur in feite uit een aantal oervormen bestond: piramide, bol, kubus, kegel en cilinder. Het klassieke perspectief werd door hem losgelaten en hij begon in plaats hiervan kleur te gebruiken om diepte te creëren.

Georges Braque en Pablo Picasso
In Frankrijk werd deze stijl verder ontwikkeld door Georges Braque en Pablo Picasso. Deze periode wordt het geometrisch kubisme genoemd. Zij werkten vijf jaar intensief samen, waardoor hun kunst veel op elkaar leek. Later is er een scheiding tussen hen ontstaan doordat Braque in 1914 tijdens de eerste wereldoorlog werd opgeroepen voor militaire dienst. Hij raakte gewond aan zijn hoofd en keerde pas in 1917 terug in Parijs. De schilders gingen sindsdien hun eigen weg.
Georges Braque schilderde: Glas op tafel, 1909, Mandora, 1909, Fles en vissen, 1910 en: Klarinet en fles rum op een schoorsteenmantel, 1911.
Bekende schilderijen van Pablo Picasso zijn: Fruitschaal, viool en fles en: Stilleven, beiden uit 1914.

Het analytisch kubisme (1910 tot 1912)
Met de geometrische basisvormen als uitgangspunt werd de opbouw van het onderwerp verder geanalyseerd. De kleur was van ondergeschikt belang, de nadruk lag vooral op de vorm.

Het synthetisch kubisme (1913 tot 1920)
Na deze periodes wilde men toch weer wat meer terug naar de realiteit, door niet zozeer de oervorm maar juist de omtreklijn van het object zoveel mogelijk te benadrukken. Hierdoor keerde naast herkenbaarheid ook het perspectief wat meer terug. In deze fase werd kleur weer belangrijker. Voor collages werden soms monstertjes van de werkelijkheid gebruikt, zoals: stukjes krant, touw, of stoelbekleding. Schilder Juan Gris is een bekende schilder uit deze periode, schilderijen van hem zijn: Fles rum en krant en: Het zonnescherm, beide uit 1914.

Mandora - Georges Braque

Mandora – Georges Braque